در روزگاری که 

ســــــــلامــــــــــــــ

و

خداحــــــــــــــــافظــــــــــــــــــــ

فرقی با هم ندارن

نه...

 ماندن کســـــــی حادثه است

نه...

رفتی کسی فاجعه

بـچــﮧ ڪـﮧ باشــے از نقاشــے هـایـت هـم مــے تــواننــد بـﮧ روحیــاتت پــے ببـــرنـــد

بزرگ ڪـﮧ مــے شـــوܨ... از حرفایت هــم نـمـــے فهـمــند در دلــت چـﮧ خـبــر اســت 

مـهـربـانـی تـا کـــــــی ؟؟

بـگـذار سـخـت باشم و سـرد !!

بـاران کـه بـاریــد... چـتـر بـگـیـرم و چـکـمـه!!!

خـورشـیـد کـه تـابـیـد... پـنـجـره ببـندم و تـاریـک !!!

اشـک کـه آمـد... دسـتـمـالـی بـردارم و خـشـک !!!

او کـه رفـت، نـیـشخـنـدی بـزنـم و سـوت... 

می گویند:
با همه کس بوده است
عجب
هرزه ای است این
تنهایی...

پسورد تمام چیزهایم



شماره ی تــــــ ــــــو شده است




و من دائم شماره ی تو را میگیرم




بدون آنکه صدایــــ ـــــــ ــــت را بشنوم....

دستگاه مشترك مورد نظر ،

از دست " دوستت دارم " های دروغ تو خاموش است ؛

لطفا دیگر تنهایش بگذار !

عشقتـــ رآ پنهآטּ میڪنـے ڪـہ مرכآنگیتـــ פֿـכشـہ כـار نَشـوכ !



اَפֿـمـ میڪنـے ڪــــہ مهربآنیَتـــ رآ پنهـــــآטּ ڪنے !



مَـرآ " شُمــآ " פֿـَطآبـــ میڪُنے ڪِـہ هَوآیے نشَومـ !



اَمـآ نمــیـכانـے !



نمـیــכانے ڪـــہ چقَـכر ایــטּ هـآ بـہ تـو مـے آینـכ !

و مـَـטּ כیــوانـہ تـَر میشوَمـ

آنقدر بـہ این روزهــاے تلخ عادتــ کرבه امـ

کـہ وقتے لبخنـــב مے زنمـ قلبمـ تیر مے کشـב

بیچــآره בلـــمـ چقـבر زود عادتــ مے کنــב

بــہ نبودن هر آنچہ کـہ مے خواستـــ ...

 خسته ام از این مواظب خودت باش ها !

تو اگر نگران من بودی ،

نمیرفتی اگر میماندی ،

با یک نگاه ، با یک نفس مواظبم بودی

پس نگران من نباش برو . . . !